Kategorie
Psychologia na co dzień

Toksyczna więź i brak granic. Czym jest uwikłanie w rodzinie.

Z uwikłaniem emocjonalnym spotykamy się wówczas, kiedy granice pomiędzy dwoma osobami zacierają się, lub nawet mamy poczucie, że wcale ich nie ma. Zwykle jedna (słabsza) osoba pozostaje pod wpływem drugiej, na tyle znaczącym, że przejmuje jej emocje, postawy czy zachowania za swoje. Uwikłanie wytworzone w relacji rodzic-dziecko, często pozostaje nieuświadomione i niszczycielsko działa na styl nawiązywania relacji w dalszym dorosłym życiu.
Jak może dojść do uwikłania? Np. w sytuacji kiedy jeden z rodziców zaczyna traktować dziecko jako swojego partnera (najczęściej zdarza się tak w sytuacji nieobecności – fizycznej, ale też psychicznej – drugiego rodzica.) Weźmy na przykład matkę porzuconą przez męża alkoholika, która znajduje powierniczkę w swojej córce, traktując ją jako swoje źródło wsparcia. Z powodu znacznie słabszej konstrukcji psychicznej, córka może przyjąć postawę matki za swoją, być zobowiązana do pozostania jej towarzyszką, a co za tym idzie przeżywać znaczne trudności w nawiązaniu własnej, dojrzałej, satysfakcjonującej relacji z kimś innym. Uwikłana osoba może przeżywać ogromne poczucie frustracji nie mogąc wypełnić własnej roli życiowej, może też odczuwać znaczne poczucie winy, kiedy jednak zachowa się wbrew oczekiwaniom osoby wikłającej. 

Czy masz przeczucie, że możesz pozostawać w relacji uwikłania? Zastanów się, czyje zdanie bierzesz pod uwagę podejmując codzienne decyzje. Do kogo najczęściej dzwonisz, na czyją aprobatę liczysz?
Zastanów się kim właściwie jesteś w “oderwaniu” od innych, ważnych dla ciebie osób. Co lubisz, co cenisz, co wybierasz kiedy nie musisz brać zdania innych pod uwagę?
Walka o własną niezależność przez “odplątanie się z uwikłania” może przynieść wspaniałe rezultaty: będzie to umiejętność tworzenia dojrzałych, satysfakcjonujących relacji z innymi – bez potrzeby zaspokajania czyichś oczekiwań, a zarazem pełnych wzajemnego szacunku.

Dodaj komentarz